Historia Zboru - Kościół Zielonoświątkowy

Idź do spisu treści

Menu główne

Historia Zboru

O nas
 
 
 
 
 

________________________________________________________________________________________


 
 


Historia zboru Zielonoświątkowego w Dubiczach Cerkiewnych

Zbór zielonoświątkowy w Dubiczach Cerkiewnych na Białostocczyźnie jest zborem wiejskim, rozwijającym się liczebnie, mimo niekorzystnej sytuacji demograficznej na tym terenie. Zrzesza wiernych z kilkunastu wsi w okolicy, m.in. z Dubicz, Redut, Grabowca, Korycisk, Jelonki, Tofiłowiec, Malinnik, a także kilka osób z dwóch miast – Bielska Podl. i Hajnówki. Wierni wywodzą się głównie z rodzin zielonoświątkowych (już 4. pokolenie!) lub prawosławia, dominującego liczebnie w tym regionie.

Ważną rolę w pojawieniu się ruchu zielonoświątkowego w okolicach Dubicz Cerkiewnych odegrała rodzina Kondratiuków zamieszkała we wsi Jelonka. Mimo pewnych kontrowersji, postacią szczególną był Zachariasz Kondratiuk, ojciec Jana, wieloletniego (1968-2002) przełożonego zboru zielonoświątkowego w Dubiczach Cerkiewnych. Wśród innych prekursorów i propagatorów pentekostalizmu w Jelonce, Grabowcu i Redutach (wsiach, które odegrały szczególną rolę w powstaniu zboru w Dubiczach Cerkiewnych) należałoby wymienić Paraskiewę Kondratiuk zd. Zielinko, Grzegorza Szymaniuka, Jana Leoniuka (wybrany na przełożonego zboru w Grabowcu), Jana Mironczuka, Justyna Bochenka.

Za „założenie” zboru uznaje się zwykle chrzest wodny kilku osób z danej miejscowości i w ten sposób ukształtowanie się społeczności wierzących, praktykujących określoną liturgię i działalność organizacyjną. 17 lipca i 27 sierpnia 1928 r. w rzece Orlanka w okolicach Grabowca miały miejsce pierwsze chrzty wiary miejscowych zielonoświątkowców (tradycja ustna podaje liczbę 31 ochrzczonych, ustalono personalia 10. osób). W ten sposób powstał zbór w Grabowcu. W Redutach, mimo że pierwsze chrzty miały miejsce w 1930 r., to samodzielny zbór ukształtował się już po wojnie – w 1947-1948 r., kierowany przez Justyna Bochenka. Należy w tym miejscu wyraźnie zaznaczyć, że w wymienionym okresie wyznanie zielonoświątkowe było niezalegalizowane, a wierzący nie zwracali zbytniej uwagi na przynależność organizacyjną (co innego konfesyjną!) i organizowali wspólne nabożeństwa pokonując na piechotę wiele kilometrów, by być wspólnie z braćmi i siostrami.

Zbory w Grabowcu i Redutach egzystowały w określonych warunkach społeczno-politycznych. Inaczej niż niektóre społeczności ewangelikalne, nie przeżywały szczególnych prześladowań (przemocy fizycznej ze strony przeważającej liczebnie ludności prawosławnej czy katolickiej w okresie międzywojennym, konfiskaty mienia czy wywózki przez władze radzieckie, mordowania przez władze hitlerowskie, aresztowań w okresie stalinizmu). Nie znaczy to jednak, że „gładko” przebrnęły przez „zakręty” historii. Wierzący zwyczajnie zmagali się z różnymi trudnościami, które niosło życie.

W 1956 r. nastąpiło połączenie zborów w Grabowcu i Redutach – powstał wspólny zbór w Grabowcu, kierowany przez przełożonego Jana Leoniuka. W 1967 r. siedzibę zboru przeniesiono do Dubicz Cerkiewnych, gdzie już od 1962 r. szykowano Dom Modlitwy (do użytku oddano w maju 1968 r.). Funkcję przełożonego zboru zaczął pełnić, ze względu na podeszły wiek Leoniuka, Jan Kondratiuk, formalnie wybrany i zatwierdzony (przez zbór, władze Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego i władze państwowe) w 1971 r.

Po przymusowym, nakazanym przez władze komunistyczne, przyłączeniu się zielonoświątkowców z Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej do ZKE w 1953 r., zbór w Grabowcu-Dubiczach Cerkiewnych niemal do końca PRL przynależał do zjednoczenia. Ten okres, potrzebny do doświadczeń i ważny dla ciągłości historycznej, obfitował w różne trudności i konflikty, zwykle na tle ambicjonalnym, ale także i konfesyjnym (należy pamiętać, że ZKE łączył dwa nurty wyznaniowe – baptystyczny i charyzmatyczny). Sytuacja powyższa skutkowała też brakiem przyrostu liczebnego – chrzty wiary odbywały się, ale umierali starsi wierzący, a inni wyjeżdżali lub odchodzili do innych społeczności ewangelikalnych; co ciekawe jednak – raczej nie odchodzili do świata, co jednak dobrze świadczy o kondycji ówczesnych zborowników.

Przełom w dziejach zboru zielonoświątkowego w Dubiczach Cerkiewnych nastąpił pod koniec lat 80. ubiegłego już wieku. Otwarcie się Polski na Zachód, „dryfowanie” i uległość władz komunistycznych, przyniosły zwielokrotnienie misji ewangelizacyjnej, co owocowało wieloma nawróceniami i chrztami wiary. Od 1989 r. nad pobliskim zalewem rzecznym „Bachmaty” niemal corocznie (od 1999 r. corocznie) odbywały się chrzty wodne; inną przyczyną wzrostu liczebnego było przeniesienie członkostwa niektórych ze zboru braci prostaczków w Malinnikach. Także ostatnie lata, już za sprawowania funkcji pastora (formalnie od 2007 r., choć faktycznie już po tragicznej śmierci Jana Kondratiuka w 2002 r.) przez Andrzeja Światłowskiego, obfitują w dobre i obiecujące dla zboru wydarzenia. Zbór blisko współpracuje ze zborami KZ w Hajnówce i Bielsku Podl. oraz zborem zielonoświątkowym „Getsemane” w Mińsku na Białorusi.


Doktor historii Jan Mironczuk


 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego